Hemzemin ya da distopya

tahammülüm kalmadı

rafine zevklere

VIP koltuklara

kırmızı halılara

plak koleksiyonlarına

bilet ile erişilen incelikli sanata

jürilere

apoletlere

yıldızlı pekiyilere

altı çizilmiş cümlelere

İsviçreli bilim adamlarına

elini öptüren dedelere

Muzaffer’e

Amerikan tipi başarı öykülerine

krema ile rahatlatılan yoğun tatlara

aile ağaçlarına

denizi gören dairelere

dışarıda bıraktıkları ile gösteriş yapan eğlence mekanlarına

ihtiyaçlar hiyerarşisine

grinin daha açık tonlarına

belediye otobüsünde oturarak seyahat edenlere

tek katlı olmak varken iki katlı evlere

inan olsun bir merdiven basamağına tahammülüm yok

bir kasise bile

her şey hemzemin olsun

her yer sokak

unutana kadar insanın insana yaptığını